Początki Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, zwanych w Polsce Szarytkami (od fr. słowa "la charité" – miłosierdzie), sięgają połowy XVII wieku. Wtedy właśnie we Francji, w Paryżu żył i działał ks. Wincenty a Paulo (1581-1660), założyciel Bractw Miłosierdzia. Skupiały one bogate damy Paryża, które osobiście świadczyły posługę ubogim lub ofiarowywały na cele dobroczynne hojne jałmużny. Z czasem jednak słabła gorliwość dobrych pań i zmęczenie niełatwą pracą dawało się zauważyć. Wtedy zgłosiła się do Ks. Wincentego Małgorzata Naseau, "proste, wiejskie dziewczę", prosząc, by powierzono jej przy ubogich najniższe zajęcia, których nie mogły wykonywać wielkie panie z Bractw.
Przeniknięta prawdziwie ewangeliczną miłością, stała się służebnicą najbardziej opuszczonych. To o niej powiedział ks. Wincenty, że "miała szczęście wskazać drogę innym". Jej bowiem przykład był pociągający. Zaczęły zgłaszać się inne dziewczęta wyrażające pragnienie służenia ubogim. Dnia 29 listopada 1633 r. zgromadziły się we wspólnotę wokół Ludwiki de Marillac (1591 – 1660), współzałożycielki Zgromadzenia, by pod jej kierownictwem realizować ideał służby Chrystusowi w Ubogich. Św. Wincenty i św. Ludwika – uważni na wołanie ubogich swych czasów – posyłali siostry wszędzie, gdzie cierpiał człowiek.
Do Polski, pierwszej misyjnej placówki Zgromadzenia, Święci Założyciele przysłali pierwsze trzy Siostry w 1652 r., na prośbę Ludwiki Marii Gonzagi – żony króla Jana Kazimierza, która będąc jeszcze w Paryżu dobrze znała ks. Wincentego i sama należała do Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia. Przybywając do Polski, Siostry zatrzymały się na pewien czas w Łowiczu, gdzie – ze względu na panującą zarazę – znajdował się dwór królewski. Misja polska była zasilana Siostrami francuskimi do 1798 r. Dnia 8 grudnia 1652 r. Siostry przyjechały z Łowicza do Warszawy i zatrzymały się w małym domku, obok kościoła p.w. św. Krzyża, gdzie pracowali Kapłani Zgromadzenia Misji.
Królowa darzyła Siostry wielką przychylnością i z prawdziwą troską myślała o ich przyszłości w Polsce. Na siedzibę dla nich upatrzyła przedmieście ówczesnej Warszawy, tzw. Glinki. Nabyła tu drewniany dwór i folwark Kałęczyn, sięgający aż do Wisły. Do tej właśnie siedziby, w dzielnicy nazwanej później Tamką, wprowadziły się Siostry dnia 7 czerwca 1659 r.
Tu właśnie miały swój początek wszystkie późniejsze dzieła Zgromadzenia. Stąd udawały się Siostry do ubogich i do pielęgnowania chorych, stąd też wyjeżdżały na nowe placówki i w różne rejony Polski. Dom na Tamce stał się Domem Centralnym Polskiej Prowincji Sióstr Miłosierdzia, którą Przełożeni Generalni w Paryżu erygowali dnia 31 marca 1712 roku.
Do zespołu klasztornego na Tamce zaliczany jest klasztor wraz z kościołem. Na teren Zgromadzenia można wejść przez XIX-wieczną bramę. Znajdują się tam m.in. barokowy spichrz z końca XVII wieku, oficyna zwana kapelanią z 1895 roku oraz dom wychowanic zakładu św. Kazimierza z 1859 roku.
W roku 2017 Rada m.st. Warszawy nadała przejściu prowadzącemu od ul. Tamka do bramy klasztoru nazwę Zaułek Ku Szarytkom.
To niezwykłe miejsce, w którym od czterech stuleci mieszkają i służą Siostry Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, było możliwe do zobaczenia dzięki oprowadzaniu zorganizowanemu przez przewodników "Warszawskie spacery". Uczestnikami wydarzenia zaopiekowała się Siostra Jadwiga.
Wirydarz klasztoru Sióstr Szarytek.
Wnętrze Kościoła Sióstr Szarytek pw. św. Kazimierza Królewicza.
Zwiedzanie kompleksu klaszornego z przewodnikami "Warszawskie spacery".
Zespół klasztorny Sióstr Szarytek na Tamce w Warszawie.
Autor zdjęć: Marek Ciuła
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz